Wreedheden in Franse abattoirs

Civis Mundi Digitaal #37

door Jan de Boer

“Men herkent de graad van beschaving van een volk aan de manier waarop het zijn dieren behandelt” Mahatma Gandhi

 

Frankrijk is opgeschrikt door video-beelden van wreedheden in abattoirs, opgenomen en uitgezonden door de Vereniging ter Bescherming van Dieren L214. Wreedheden, geweld  inherent aan de functie van abattoirs: de industrialisering van het slachten, de eisen van rentabiliteit ,

de productiesnelheid. Het daardoor opgedrongen lijden aan dieren waarvan iedereen weet dat zij net als mensen gevoelens hebben. De beproeving van het slachterspersoneel, slecht betaald, geen maatschappelijk aanzien, slechte werkcondities....

Slachten is geen makkelijke zaak, heeft hoe dan ook altjjd een geweldddadige dimensie. Voordat het  dier, ’bio’ of niet ’bio’, verandert in vlees, moet het  uitbloeden, waarbij het dier opengesneden moet worden. Men heeft in de loop van tientallen jaren geprobeerd een techniek te ontwikkelen waarbij het dierlijk lijden voorbij zou zijn. In realiteit onmogelijk: dieren proberen te ontsnappen, bieden weerstand, schreeuwen als mensen in doodsnood. Vooral op deze momenten geeft het slachterspersoneel zich over aan geweld. Een gevechtsscène waarin  zij- ten onrechte - het dier als hun vijand beschouwen. Wellicht  de enige manier om zich zelf te beschermen, en een zekere legitimiteit te vinden bij het slachten. Doden van een vijand  is heel wat acceptabeler dan het doden van een onschuldig en gevoelig wezen, betoogt de sociologe Catherine Rémy. Men kan op allerlei manieren, met inspecteurs en camera’s proberen het  menselijk geweld terug te dringen, maar dat lost de spanning bij het slachterspersoneel niet op. Dus of men accepteert het abattoir met zijn  fundamentele ambivalentie , of men weigert het abattoir en stopt  met het eten van vlees.

De meeste mensen houden van dieren, wensen hun alle goeds toe, maar houden ook van een goed stuk vlees: de paradox van het vlees zoals gezegd wordt.Wanneer onze ogen open gaan, wordt het handhaven van deze paradox steeds moeilijker. Wanneer de intensieve fokkerij en de abattoirs geen ’zwarte dozen’ meer zijn, wanneer zij overduidelijk in strijd zijn met onze moraal, ontstaat de verontwaardiging over deze praktijken  die te vergelijken zij met de ergste genocides, laat de schrijver Jacques Derrida ons weten.

Geen wonder dat in onze westerse wereld er iedere dag meer vegetariers zijn. Anderen blijven vlees eten, maar minder en van betere kwaliteit dan dat uit intensieve fokkerijen. Dieren hun fundamentele rechten geven betekent hier hun de ruimte geven op hun natuurlijke wijze te leven, de hele dag zoekend naar voedsel : kippen buiten niet massaal laten krabben en pikken , varkens de ruimte geven om te wroeten in de grond, zich in de modder te wentelen , koeien in de wei gras te laten eten en te herkauwen... Opgesloten vervelen ze zich en worden aggressief. Vegetarier zijn of minder vlees eten is ook heel goed voor het evenwicht in de natuur en draagt bij aan de strijd tegen de opwarming van de aarde door de vermindering van broeikasgassen uitgestoten door dieren.

Zelfs in de franse gastronomie breekt dit besef door. de befaamde kok Alain Ducasse heeft met  in ’ cuisine de la naturalité ’ alle vleesgerechten van de menukaart van zijn restaurant Plaza Athénée in Parijs verwijderd. Prachtige gerechten van groenten en granen met daarbij een klein visje uit de duurzame visserij met kleine bootjes zoals tientallen jaren geleden gevist werd. Ducasse toont daarmee aan dat het in de ’haute gastronomie française’ ook zonder dierlijk vlees kan: ’une déclaration polique humaniste’ zegt deze wereldberoemde kok.

 

Cauchema

 

Une chaleur humide, trempé de sueur,

vêtements sales et déchirés,

affamé, assoiffé, blessures profondes,

moustiques, enchaîné à un arbre,

visages cruels, treillis, pas d’espoir.

 

coopérant, enlevé par des rebelles,

marches forcées de plusieurs jours,

silence, ordres, cris des singes,

mitraillettes, machettes, force brutale,

réfugiés, transes de mort, cadavres…

 

le radio-réveil….

il se réveille en sursaut,

Louis Armstrong: What  a beautiful world….

il tremble encore, soulagé,

il se précipite, boit un café,

son travail l’attend: tueur aux abattoirs.

Nachtmerrie

 

Een vochtige warmte, nat van zweet,

vuile en gescheurde kleding

uitgehongerd, dorst, diepe wonden,

muskieten, vastgeketend aan een boom,

wrede gezichten, gevechtskleding, geen enkele hoop;

 

ontwikkelingswerker, ontvoerd door rebellen,

geforceerde marsen van verscheidene dagen,

stilte, orders, gekrijs van apen,

mitrailleurs, hakmessen, brute kracht,

vluchtelingen, doodsangsten, lijken...

 

De radio-wekker....

hij wordt met een schok wakker,

Louis Armstrong: What a beautiful world....

Hij beeft nog, opgelucht,

hij haast zich, drinkt een kop koffie,

zijn werk wacht: slachter in een abattoir.