Gedichten over de kosmische dimensie

Civis Mundi Digitaal #46

door Piet Ransijn

www.wtnschp.be/blog/fun-fact-friday/fff-hoezo-niets-niemand-kosmos

 

De innerlijke gids

                                                                                               

In ons hart brandt zacht een vlam

van teder licht en warme liefde

Het glinstert soms in onze ogen

en tintelt in ons bloed door onze huid

 

In de stormwind van de wereld

werd die vlam haast uitgeblazen

Maar altijd bleef de zielenvonk

verlangen naar het Licht

 

Meestal zachtjes gloeiend in ons hart

soms ontbrandend in verterend vuur

Het leven kende dan geen rust noch duur

Het hunkerde naar hoger hemels licht

 

In de gezegende aanwezigheid

van de innerlijke goddelijke gids

zwelt de vlam tot een groot licht

dat hart enziuel en geest verlicht

 

Door ons lichaam en de ruimte om ons heen

naar mensen, dieren, dingen om ons heen

straalt een groot en godgelijkend licht

verenigd met ons kleine kinderlijke licht

haast onweerstaanbaar sterk de wereld in

 

Ondergedompeld in het onbegrensde licht

wordt het ik een marionet van het grote Zelf:

het grote transparante Licht

waarin alles en iedereen zich beweegt

in een onderliggend veld van eenheid

dat vanuit ons hart en ziel en zelf

de wereld om ons heen omvat

 

Vlodrop, Zuid-Limburg 1996

Ter gelegenheid van Guru Purnimah het feest van de ’volheid van de guru’ (purna=vol):

Guru Dev, Swami Brahmananda Saraswati de leermeester van Maharishi Mahesh Yogi

 

Los van God, de kosmische dimensie*                  2017 04 16 Pasen

 

Dewereld lijkt nu los van God

Alsof hij niet door God gedragen wordt

Stuurloos door een eindeloze leegte tolt

Gevaarlijk langs een steile afgrond rolt

 

Het heiligste en machtigste gegeven

dat ooit in deze wereld leefde

het dierbaarste en hoogste goed

is onder onze messen doodgebloed*

 

De noordelijke en westelijke volken

met hun messen, zwaarden en dolken

en hun scherp en eigenzinnig intellect

hebben God geleidelijk opzij gezet

 

Wanneer ons hart weer levend wordt

is de wereld niet meer los van God

Laten wij deemoedig aan God vragen

of hij ons en onze wereld nog wil dragen

 

De wereld raakte afgesneden

van een hoger heilig weten

De meeste mensen wisten alles beter

Wilden niets meer van God weten

 

Er werden verwoestende dingen gemaakt

De wereld is toen uit balans geraakt

Men ging ver van God vandaan

in een sterk gefragmenteerd bestaan

 

Naarstig zocht men stukjes van een puzzel

die in het hoofd is door elkaar gehusseld

De grote zin van het geheel is zoek geraakt

Er werden surrogaten en idolen gemaakt*

 

Men heeft een huichelachtig geloof beleden

Valse goden en profeten werden aanbeden

Er was geen echte eerbied meer

Men ging voor eigen roem en eer

 

Men geloofde in zelfgeschapen zaken

in dingen die men zelf kon maken

Wat men maakte was vaak destructief

Men had de mensen noch de wereld lief

 

Het was de machtigen te doen

om eigen rijkdom, eer en roem

God werd benut voor onderdrukking

Levend geloof kwam in verdrukking

 

Gods levende aanwezigheid

raakte men gaandeweg kwijt

Er werd een betere wereld beloofd

van mysterie en mystiek beroofd

 

Het welzijn dat men moest ontberen

zou weer overvloedig wederkeren

Men nam het heft in eigen hand

en zette heersers aan de kant

 

Koningen mochten soms nog blijven

maar hadden niets meer voor te schrijven

Mensen liepen achter leiders aan

die onverdraagzaamheid voorstaan

 

Dan misschien toch liever een God

die in ieder mens aanbeden wordt

Wanneer ons hart weer levend wordt

komt de voeling terug met God

 

We voelen dan weer de frequentie

van een kosmische dimensie

die alles en iedereen omhult

onze hang naar eenheid vervult

 

De alomtegenwoordigheid

van Gods koninkrijk

zoals dat vroeger heette

in een dieper heilig weten

 

Een zich geborgen weten

in een meer omvattend zijn

waarin wij leven, bewegen en zijn

 

*God is hier niet bedoeld als antropomorf mensachtig persoon, maar meer als voorstelling van het ’kosmische’, dat ons bevattingsvermogen te boven gaat, wie oif wat het ook mag zijn

*Nietzsche, Der tolle Mensch, Fröhliche Wissenschaft, aphorisme 125 over de dood van God

*Zie Erich Fromm, De gezonde samenleving over afgoderij en vervreemding

 

Het leven op aarde               2017 04 16 Pasen, de viering van de opstanding uit de dood

 

Geboren worden lijkt soms erger

vanuit een ander perspectief dan sterven:

in een lichte wereld gaan wonen

gelijkend op het land van onze dromen

 

Sterven is het einde niet

Het is maar net hoe je het ziet

Ten prooi aan aardse droefenis

lijkt het lichaam een gevangenis*

 

Scheiding bij het sterven lijkt op schijn

als zielen met elkaar verbonden zijn

Vertoeven in een wereld van licht

lijkt minder erg dan aardgebonden plicht

 

De wereld van de grove aardse stof

is voor de verfijnde zielen vaak te grof

Het leven hier op aarde is vaak zwaar

Men gunt vaak weinig aan elkaar

 

De liefde waar wij uit zijn geboren

gaat door sterven niet verloren

Liefde is ons diepste wezen

van waaruit wij weer genezen

 

*Dit lijkt op de visie van Pythagoras en de Pythagoreërs en andere stomingen.

Anderzijds is het lichaam ook op de vatten als de tempel van de ziel en bioedt het leven op aarde ontwikkelingsmogelijkheden die elders niet voorhanden zijn, waarvan optimaal gebruik wordt gemaakt wanneer het leven tot het einde wordt geleefd met al zijn kansen, beproevingen en onzekerheden.

 

Amelia Bauerle, Paolo and Francesca, 1902 Naar Dante, Divina Commedia

 

Nader dan mijn hart            2017 04 04 Voor mijn zus, vrij naar Jallal al din Rumi, beroemd Perzisch dichter 13e eeuw,

                                                            die ook zijn geliefde verloor zoals vele dichters: o.m. Dante, Goethe en Novalis

Hij is mij nader dan mijn hart

mijn ziel en alles wat ik had

Ik voel mij nu verward

en ben nu weer alleen

sinds hij verdween

Hoe kom ik er doorheen?

 

Toen vernam ik naar ik meen

een stem die zachtjes zei

met wondervol erbarmen:

O luister toch naar mij

Jij bent nu weer alleen

toch lig je in mijn armen

 

Dante, Divina Commedia. Een blik in andere sferen. Gravure van Gustave Doré

 

Total Knowledge: syllables and sacred lore                                  2017 04 18 Lelystad

                                                           After the synthesis of a course in Total Knowledge

Reality has many aspects

present in our consciousness

creating a mystery of unity

fragmenting in diversity

as physics tells in mathematics

and Vedic science in its linguistics

 

In numbers and in syllables

representing the dynamics

of this miraculous creation

as a kind of intellectualization

in schemes and figures of diversity

 

            *********

 

The map is not the territory

Reality remains a mystery

There always is a kind of gap

between reality and the map

 

When I fell into the gap

I happened to forget the map

which is a puzzle for the intellect

whereas transcendence is direct

 

It’s simply what you are

when you simply are aware:

awareness, nothing more

No syllables, no sacred lore

 

Kosmische kinderen        2017 05 04 Na een dag bij onze kleinkinderen

 

Een eindeloze blauwe hemel in hun ogen

neemt de bloemen en de vogels in zich op

Hun wondervolle wereld is nog niet onttoverd

Hun hart stroomt nog van blijdschap over

 

Het scheidende verstand heeft zich nog niet ontpopt

Hun wereld valt nog niet uiteen in dingen en begrippen

Het splijtende verstand beheerst nog niet hun lippen

 

Hun ogen zijn nog vol verwondering

die onmerkbaar op hun opa overging

Een ongedeeld geluk is nog hun deel

Het straalt nog uit hun blauwe ogen

 

Hun leven speelt nog in een groot geheel

Door hun betoverdende grote ogen

wordt onze ziel door hen bewogen

 

Een warme golf stroomt door ons heen

een gevoel dat lang geleden ooit verdween

Maar af en toe is teruggekomen

en toen ons weer heeft meegenomen

 

In de glimlach in hun dromerige ogen

straalt een hemels kosmisch licht

van hun betoverdend en blij gezicht

 

“Wat houdt een mens nog over

van het licht waaruit hij is ontstaan...
een kind is zoveel dichter bij
de aarde dan de grote mensen.
En bij de hemel zo dichtbij,
hij komt er nog maar net vandaan”*

*Slot van een gedicht van Jan Willem Schulte Nordholt
Uit: Een lichaam van aarde en licht, Bert Bakker/Daamen, Den Haag