Stichting Vluchteling: 8 jaar oorlog in syrie

Civis Mundi Digitaal #80

Half maart duurt de oorlog in Syrië precies 8 jaar. Acht jaar lang werd er hard gevochten in het land, hele steden werden in puin geschoten en gebombardeerd. Ontelbare levens gingen verloren in de strijd, door het tekort aan voedsel, medicijnen, de kou of van pure ellende. Miljoenen Syriërs sloegen op de vlucht. Binnen Syrië zelf, naar de buurlanden en een klein deel trok verder naar het westen. Syriërs stierven, zonder dat ze hun land en thuis terugzagen. Kinderen werden geboren en zetten nooit één voet daar waar ze thuis horen: Syrië.

Acht jaar wonen in een vluchtelingenkamp, in een tent of een half afgebouwd gebouw zonder ramen of deuren. Al acht jaar zijn grote aantallen mannen, vrouwen en kinderen afhankelijk van hulp van buitenaf. Officieel mogen Syrische vluchtelingen bijna nergens werken en noden worden eerder groter dan kleiner. Een heel groot deel van de Syrische kinderen gaat allang niet meer naar school. De wanhoop onder Syrische vluchtelingen was, gek genoeg, nog nooit zo voelbaar als nu, nu het einde aan het geweld in zicht lijkt te komen.

In Libanon stoken vluchtelingen in de wintermaanden plastic, simpelweg omdat er geen geld voor brandhout is. In Jordanië valt veel van de gratis medische zorg weg omdat er geen financiering meer is. Irak is bevrijd van de terreur door de Islamitische staat, daarbij zijn eindeloos veel dorpen en steden volledig verwoest. Het lijkt een bijna onmogelijke taak om het land weer op te bouwen en daarnaast de vele vluchtelingen op te vangen.

Acht jaar. Stichting Vluchteling hielp al die jaren, in Irak, Libanon, Jordanië en in Syrië zelf. Dankzij u konden we dat doen. Maar de ellende duurt voort. De oorlog mag op een einde lopen, terugkeer naar huis is voor velen nog lang niet mogelijk. Sommige kinderen “vieren” voor de achtste keer hun verjaardag als vluchteling in een kamp. Want thuis bestaat vaak niet eens meer.

Mag ik u, niet voor het eerst tijdens deze 8 oorlogsjaren, vragen om een bijdrage voor medische zorg, noodvoeding of een klein noodhulpbudgetje zodat vluchtelingen zélf kunnen besluiten wat het aller hoogstnoodzakelijkst is?