Gedichten over postmortaal bestaan

Civis Mundi Digitaal #84

door Piet Ransijn

 

Waar blijven de doden?              2019 04 18 Na lezing van Herman Wolf, Onsterfelijkheid als wijsgerig probleem

                                                                                

Het klinkt wat overdreven

maar de schaduw van de dood

hangt bij tijd en wijlen levensgroot

over het vergankelijke leven

van de mens die zich bewust is

dat zijn leven eindig is

 

De vraag naar gene zijde

hield ons bezig vanaf oude tijden

Mensen wilden eeuwig leven

Hebben er verhalen aan gegeven

 

In haast alle ons bekende talen

zijn verklarende verhalen

over weelderige paradijzen

overvloed aan drank en spijzen

waar de zielen van de doden

vrij zijn van de aardse noden

 

Zonovergoten eilandenrijken

waar zon niet meer zal wijken

voor de winter van het leven

en het einde als gegeven

dat ooit onontkoombaar is

en gepaard gaat met gemis

 

Het lijken allemaal maar dromen

over wat er ooit kan komen

terwijl slechts één ding zeker is:

Ieder sterven brengt gemis

 

Geeft een leegte in ons leven

en een hunkering of streven

naar een soort hereniging

met de ziel die overging

 

Soms herdacht wordt in gebeden

alsof diegene voort kan leven

Een hardnekkig streven is gebleven

om de dood een zin te geven

 

Als het kon de doden te begroeten

en hen vaker te ontmoeten

Alsof zij na dit aardse leven

toch nog levend zijn gebleven

 

Eerbiedig op een afstand

in een sprookjesachtig land

waar het zonnevuur blijft gloeien

de bomen tot de hemel groeien

en geen dag en nacht meer is

 

Omdat daar dit leven over is

en zich misschien voorbereidt

op een leven in de eeuwigheid

vrij van pijn en droefenis

 

Of misschien een volgend leven

als er wensen zijn gebleven

om op aarde te vervullen

en zich weer in stof te hullen

 

Dan begint een nieuw bestaan

weer van voren af aan

Want het leven eindigt niet

noch zijn vreugde en verdriet

 

Zoals alles onder de zon

telkens weer opnieuw begon

Na elke cyclus van het leven

wordt een nieuw begin gegeven

 

Zoals bloemen die vergaan

in hun zaden verder gaan

die weer nieuwe bloemen geven

in een overvloed van leven

 

Anders dan het oog dat ziet

eindigt ook een leven niet

In het licht der eeuwigheid

is er geen vergankelijkheid

 

Ieder leven laat zijn kiemen achter

die op zon en neerslag wachten

om weer te ontspruiten

als het warm wordt buiten

 

De belofte van het leven

weer vervulling wordt gegeven

Iedere kiem kent een belofte

die hij levend in wil lossen

 

Om zijn wensen te vervullen

en het leven dan te hullen

in de vreugde van verlichting

vrij van enige verplichting

 

Als de wensen in dit aards bestaan

voor de tijd van leven zijn voldaan

dan kan te bestemder tijde

onze ziel in vrede overgaan

 

En zich dan aan gene zijde

weer aan andere taken wijden

in het alomringende licht

dat iedere ziel verlicht*                                          *Vrij naar Johannes 1:9

 

www.toychamp.be/zonsopgang-in-het-paradijs-1500st

 

Voeling met de doden                  2019 04 10 Na bezoek aan het huis van overleden zwager

Ik heb mij verzoend met de doden

die mij vertroosting boden

Op onvergetelijke ogenblikken

toen we hen aanwezig wisten

lieten zij ons overtuigend weten

nog ergens in vrede te leven

 

Bij hen is geen gemis en droefenis

zoals dat hier bij ons op aarde is

Het lichaam is daar opgelost

zodat men niet zijn lasten torst

 

De ziel is daar bevrijd

zodat hij niet meer lijdt

In ons aardse tranendal

lijden mensen overal

 

Doden willen ons hun vrede geven

en hun liefde voor het eeuwig leven

De herinneringen aan dit leven

dragen doden met zich mede

 

Bij alle volken leven doden voort

Ook wanneer men niets meer hoort

Soms is er steun vanuit de doden

in tijden van pijnlijke noden

 

Menigeen betwijfelt hun bestaan

Terwijl men veelal weinig voeling heeft

met de wereld waar de ziel in leeft

Het is een wereld ver van ons vandaan

 

We leven eigenlijk als blinden

die hun draai niet kunnen vinden

als de persoon is overleden

bij wie we ons geborgen weten

 

De intimiteit verdween

We voelen ons alleen

Hoewel zij in de geest

niet weg zijn geweest

 

We waren niet bij machte

hen te vergeten in gedachten

Talloze banden verbinden

met energetische linten

de zielen van geliefden

in ongeziene diepten

 

 

Dood en leven door open ogen                              2019 04 28

Na kennisneming van De vele gezichten van de dood door Douwe Tiemersma e.a.

Ons onvoltooide leven

wordt door dood omgeven

Mensen sterven overal

Altijd is er wel een sterfgeval

 

We willen leven met vertier

en leven meestal nu en hier

Wat is de zin van verder leven

als het geen plezier kan geven?

 

Kijkend vanuit openheid

raakt het leven ballast kwijt

als het door de ogen van God

bekeken en gewogen wordt

 

Een alomvattende vrede

deelt zich aan ons mede

Openheid een eeuwigheid

tonen zich voorbij de tijd

 

Vanwaar het onuitputtelijke leven

telkens nieuwe vormen wordt gegeven

Dood is daar een schaduw in de tijd

van een leven in vergankelijkheid

 

Een gordijn dat mensen scheidt

van het leven in de eeuwigheid

waarin mensen die elkander vonden

op een of andere wijze zijn verbonden

 

Als het gordijn soms open glijdt

kijken wij soms even in de eeuwigheid

Degenen die ons dierbaar zijn

zijn ons dan nabij alsof ze er nog zijn

 

Als wij door gordijnen kunnen kijken

voelen wij de droeve sluiers wijken

die de dierbare herinneringen

aan de doden vaak omringen

 

Want alles wat ooit heeft bestaan

kan niet helemaal verloren gaan

en heeft nog ergens in de tijd

een plekje in de eeuwigheid

 

Als wij kunnen teruggaan in de tijd

in het perspectief der eeuwigheid

verliest een leven hier op aarde

nooit zijn ooit gedragen waarde

 

Aan ieder eindig en toekomstig leven

is ergens in de tijd een plaats gegeven

Door de ogen van God is er geen tijd

Zien wij alles in het licht der eeuwigheid

 

De hele levensgang wordt dan gekend

en niet slechts een voorbij moment

Vanaf de onuitputtelijke bron

waar ieder leven ooit begon

 

Tot aan zijn uiteindelijke voltooiing

vermoedelijk in vollere ontplooiing

waarin het één wordt in een staat van zijn

in een ondoorgrondelijk bewustzijn

 

 

Blijft er meer nog dan herinneringen?          

                                                                       2019 05 09 Na lezen van Douwe Tiemersma, De vele gezichten van de dood en

                                                                       Bronislaw Malinowski, Baloma; the Spirits of the Dead in the Trobriand Islands

Van degenen die reeds overgingen

bleef een bundel van herinneringen

die hun werkelijk bestaan vervingen

Herinneringen met een eigen werkelijkheid

blijven leven als de tijd verstrijkt

Als  niemand hem zich meer kan heugen

verdwijnt een mens uit het geheugen

 

Als mensen niet meer van een leven weten

een overledene volkomen is vergeten

en een dode niemand meer iets zegt

worden de herinneringen afgelegd

Voor niemand meer een werkelijkheid

Een onbewust verschijnsel in de tijd

 

De daden die hij heeft tot stand gebracht

werken door en leven voort in het nageslacht

Of iemand daar verantwoordelijkheid voor draagt

was door de eeuwen heen een netelige vraag

waarop geen onomstreden tastbaar antwoord is

 

De wijzen zeggen dat het goede wordt beloond

en dat geen mens uiteindelijk zijn loon ontloopt

Dus zou een mensenziel nog ergens kunnen zijn

op een voor ons ontoegankelijk terrein

waar hij mogelijk vergelding ondergaat

of zich voor zijn goed gedrag belonen laat

 

Het leven zou oneerlijk zijn en ongerijmd

en ook de zin van het leven verdwijnt

wanneer er geen gerechtigheid zou zijn

die zich uitstrekt tot een onbekend terrein

voorbij het tijdelijke aardse leven

waar verdiensten levend zijn gebleven

 

Een leven laat zijn sporen na

 

Aanwezigheid                                 2019 01 02 

 

In het huis, de kamer, de garage

staan nog steeds veel tekenen

van zijn vroegere aanwezigheid

die veel voor ons betekenen

 

In de garage ligt nog een ravage

van de spullen van zijn werk

Het herinnert je nog sterk

aan zijn vroegere aanwezigheid

 

Het brengt je in verlegenheid

Alsof hij zo kan verder gaan

met zijn vroegere bestaan

Aan alle kanten zijn nog sporen

van de dingen die nog bij hem horen

 

De blik wordt dan getrokken naar

een soort van smaakvol altaar

met de foto’s uit zijn vroeger leven

waar hij levend lijkt gebleven

 

Het lijkt alsof hij niet verdween

Zijn ziel is ergens anders heen

Maar overal zijn er nog sporen

van dingen die nog bij hem horen

 

Overal nog zijn aanwezigheid

die blijft tot in de eeuwigheid

Het voelt nog niet heel ver van hier

De deur erheen staat op een kier

 

Door die kier het licht der eeuwigheid

als teken van zijn tedere aanwezigheid

Het geeft mij een gevoel van  vrede

alsof zijn ziel nog niet is overleden

Alsof hij ons nog iets te zeggen heeft

Dat hij nog ergens verder leeft

 

 

Afscheid van mijn beste vriend                       2019 04 04

 

Al heel vroeg in mijn leven

heb ik als kind reeds begrepen

dat je niet op iedereen kunt bouwen

en niet alle mensen kunt vertrouwen

 

Ook al werd ik door velen omringd

was ik soms eenzaam als kind

Mijn diepere dromen en wensen

gingen voorbij aan veel mensen

 

We kregen ooit een hond

die mij veelal wel verstond

op de simpele manier

van een argeloos dier

 

Hij washeel graag bij mij

en maakte mij vaak blij

Hij was mijn beste vriend

en heeft ons trouw gediend

 

Tot hij ons moest verlaten

want hij ging achter de schapen

en raakte een beetje verblind

door zijn roofdier-instinct

 

Hij joeg de schapen in de sloot

en de ontreddering was groot

Als we hem op zouden sluiten

kon hij niet meer naar buiten

 

Dat is geen leven voor zo’n hond

die als dier ons zo nabij stond

Mijn vader heeft hem weggebracht

Navraag heb ik niet getracht

 

Nadat hij hem weg had gebracht

zei mijn moeder dat hij bleek zag

Wij wilden liever niet weten

of onze hond was overleden

 

Het viel ook mijn vader zwaar

Dieren waren hem dierbaar

Hij heeft zo vaak in zijn leven

heel veel moeten overgeven

 

Op het eind van zijn leven

heeft hij zichzelf gegeven

Het ontroerendste moment

dat ik met hem heb gekend

 

Ik voelde hoe hij overging

aan zijn zijde toen hij ging

Ik zat daar met hem alleen

Voelde hoe zijn ziel verdween

 

Uit zijn lichaam dat niet meer genas

van een kwaal die hem zou vellen

want hij kon niet meer herstellen

toen hij daar in coma was

 

We hebben elkaar laten weten

dat we elkaar niet vergeten

en bleven zoveel als we konden

met elkander verbonden

 

 

Blijft het wezenlijke voortbestaan?                 2019 05 16

 

Als er geen leven is na de dood

dan is de ontreddering vaak groot

Geen kans meer op gerechtigheid

na een aardgebonden levenstijd

als ons levensperspectief

zich beperkt tot wat je ziet

 

Onze menselijke ogen

zien echter alleen het grove

De wereld van de materie

is opgebouwd uit energie

Er zijn subtielere lagen

die de grovere dragen

 

Alles is bezield met energie

In een primitieve visie

heet dat levenskracht

Het geeft de mensen macht

als zij die kunnen hanteren

en geesten kunnen weren

 

Zielen kunnen wij niet zien

Slechts in een droom misschien

Maar dromen zijn onwerkelijk

en geven een verstoorde kijk

Werkelijk is wat blijft bestaan

en niet meer zal vergaan*

 

Is het wezenlijke dat we zijn

een kern die is gebleven
die anders dan de schijn

van een voorbijgaand leven

na dit tijdelijk bestaan

nog voort zal kunnen gaan

als wij als ik niet meer bestaan?

 

*”The unreal has no being

The real never ceases tot be”

Bhagavad Gita, II-16

Als alles verandert, is er toch iets blijvends in hetgeen verandert, dat blijft bestaan.

Zoals water golft in telkens nieuwe golven.