De Moslimbroederschap: een levensgevaarlijke organisatie

Civis Mundi Digitaal #90

door Jan de Boer

De moslimbroederschap, ook wel genoemd de mohammedaanse broederschap, is een soennitische, islamitische politiek-religieuze beweging in 1928 opgericht in Egypte. Haar motto: Allah is ons doel, de Koran is onze grondwet, de Profeet onze leider, strijd onze weg, en dood voor Allah is onze hoogste aspiratie. Na veel gewelddadige acties heeft deze beweging nu officieel het geweld afgezworen en wil haar doelen bereiken met politieke middelen. Haar activiteiten worden op allerlei manieren, ook financieel, gesteund door de Golfstaat Qatar. In Europa is zij vooral actief in Frankrijk mede door de hartelijke verhouding en samenwerking van de diverse Franse regeringen met Qatar. Het doel van de broederschap is niet heel anders dan dat van de salafisten of de jihadisten: op termijn is hun gemeenschappelijke horizon de totale islamisering van menselijke samenlevingen. Maar hun methodes om dat te bereiken staan recht tegenover elkaar. Daesh schrijft de sharia met onmiddellijke ingang voor en ook met behulp van wapens. De broederschap heeft een strategie voor de lange termijn: zij infiltreert de netwerken van de macht, leidt de jeugd op, en verandert zo de gemeenschap met kleine stapjes. In Europa waar de moslims in de minderheid zijn, is aanpassing het leidend beginsel. De talrijke broeders dragen zo de beginselen uit van een gematigde «islam van het juiste midden» en doen zich zo voor als het bolwerk tegen de extremisten, hetgeen hun bij naïeve politici veel goodwill oplevert. Achter deze strategische eenheid worden hun vertogen afgestemd op de diverse soorten publiek. Het geheime, beter gezegd het clandestiene karakter van de organisatie, het voortdurend verbergen van de werkelijke intenties van haar leden maakt het maken van een goede analyse complex: door het ontkennen van de invloed van de moslimbroederschap op de samenleving vindt de één dat dat van een heldere kijk getuigt, terwijl de ander daarachter een complot ziet. Het is natuurlijk zo dat aan-de-bel-trekkers zich ook goed kunnen vergissen als zij denken dat iedereen die zich erop voorstaat moslim te zijn, de ideologie van de broederschap aanhangt.

Toch is het mogelijk een typische methode van de broederschap vast te stellen. Door religie en politiek te verenigen staat de broederschap een methode van een «islamisering van onderaf« voor: hun doel in Europa is een moslimgemeenschap te vormen die zich eerder vereenzelvigt met haar religie dan met haar land en die een conservatieve islam praktiseert met alle aspecten van het dagelijkse leven: voedsel, kleding, sociale en familieverbanden, werk … De broederschap staat dus een integratie van moslims in de maatschappij voor maar zonder hun zichtbaarheid in te leveren.

In Frankrijk is de vroegere Unie van Moslim Verenigingen (UOIF) de belangrijkste organisatie met een uitgebreid netwerk van moskeeën waarvan 200 tot 300 het stempel van de broederschap dragen, van lokale verenigingen, opleidingsinstituten voor Imams, scholen (de opvoeding van jonge generaties is uiterst belangrijk bij de broeders) en imitatie-vakbonden. Zonder formeel verbonden te zijn aan de UOIF streven het «Collectief tegen Islamfobie» in Frankrijk en «Islamitische hulp» ook de doelen van de broederschap na.

Behalve de infiltratie in politieke en universitaire netwerken doen de broeders en hun aanhang zich vaak voor als slachtoffers om zo de «gemeenschap» te verenigen door zich te beklagen over islamfobie en anti-seculiere eisen te rechtvaardigen: het weer strafbaar maken van godslastering, een einde maken aan de neutraliteit in publieke functies… Zo heeft de moslimbroederschap zichzelf het statuut van woordvoerder van alle moslims aangemeten en dringt ook alle moslims haar eigen visie op. De broederschap is er zo in geslaagd het idee van de sluier of de «halal» als een religieuze praktijk te promoten. Dat doen ze niet alleen bij de moslims maar ook bij het algemene publiek dat de islam niet kent, terwijl dit soort gebruiken niets meer of minder dan culturele keuzes zijn.

Frankrijk heeft zich nationaal en lokaal deels uitgeleverd aan de moslimbroederschap ook ten nadele van heel veel moslims die niets van de fundamentalistische broeders willen weten. In feite laat de Franse regering zo haar moslimburgers en daarmee ook haar totale bevolking in de steek. Je mag hopen dat in andere democratische Europese landen, ook in Nederland, een ander beleid gevoerd wordt of gaat worden met betrekking tot de moslimbroederschap en zijn financier Qatar.

                                                                                              

P.S.

Wie meer wil weten en de Franse taal beheerst, kan « TAQIYYA »: l’entreprise des Frères « dévoilé », van de journalist Mohamed Sifaoui (Editions de l’Observatoire, september 2019) lezen. TAQIYYA met talrijke goed onderbouwde voorbeelden, leest als een detectiveroman, maar helaas gaat het wel over de werkelijkheid. Ik lees het nu – ben halverwege - met rode oortjes!